71ον Καϊμακλίου

Η καλύτερη προσκοπική παρέα...

 
Η ιστορία μας - Κρίση και Παρακμή PDF Εκτύπωση
Ευρετήριο Άρθρων
Η ιστορία μας
Μάξιμος Κουρσουμπάς
Η Ίδρυση του 71ου
Ένα σπουδαίο 71ο
Κρίση και Παρακμή
Αναδριοργάνωση
Από την παράγκα στο οίκημα
Επιστροφή στις επιτυχίες
Επανάπαυση στις δάφνες
Οι πρώτες κοπέλες στο 71ο
Ένα ανανεωμένο 71ο ανεπιτίθεται
'Εκδοση Εφημερίδας
Ιστορική έξοδος στην Αίγυπτο - 1994
Αξέχαστη εκδρομή στο Ισραήλ - 1995
Εκδρομή στην Γερμανία - 1996
Όλες οι σελίδες

Ξαφνική Κρίση και Παρακμή

Και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά και εκεί που κανένας δεν το περίμενε, παρουσιάστηκαν τα προβλήματα. Τον Απρίλη ο Αρχηγός Συστήματος Κ. Καμέρης διορίστηκε βοηθός Τοπικός Έφορος ΑΡΩΝΑ και έτσι αποχώρησε από το Σύστημα. Τον αντικατέστησε τότε προσωρινά ο Τοπικός Εφορος Α. Χριστοδουλίδης που κι αυτός όμως αποχώρησε σύντομα λόγω της αναχώρησης του στο εξωτερικό. Τον Ιούνη το 71ον δέχεται άλλο ένα πλήγμα. Λόγω κάποιας διαφωνίας του με την Επαρχιακή Εφορία ο Α.Ο.Π. Γ. Ιωαννίδης παραιτήθηκε. Η παραίτηση του Ιωαννίδη προκάλεσε κι άλλες αποχωρήσεις Προσκόπων από το Σύστημα.

Το 71ον Σύστημα Καϊμακλίου κλονίστηκε. Κινδύνεψε ακόμα και με διάλυση. Στις δύσκολες στιγμές οι Ανιχνευτές του Συστήματος ανάλαβαν αμέσως καθήκοντα βαθμοφόρων στην Ομάδα και στην Αγέλη κρατώντας έτσι το 71ον ζωντανό. Διοργανώθηκαν μάλιστα και οι καλοκαιρινές κατασκηνώσεις έστω και με μειωμένη συμμετοχή. Με προβλήματα αλλά και πεσμένο ηθικό το 71ον Σύστημα μπήκε στη προσκοπική χρονιά 1970-71. Βλέποντας την κατάσταση αυτή, ο Κάκος Καμέρης παραιτήθηκε από την Τ.Ε.ΑΡΩΝΑ και επέστρεψε στο Σύστημα αναλαμβάνοντας την αρχηγία του. Άρχισε λοιπόν τότε μια προσπάθεια αναδιοργάνωσης και προσέλκυσης νέων μελών.

Παρ' όλες τις προσπάθειες όμως, είναι φανερό ότι το 71ον ήταν ακόμη μακριά από τα επίπεδα της προ του 1970 εποχής. Στην πραγματικότητα ουδέποτε στη δεκαετία 1970-80 το 71ον Σύστημα έφτασε την αίγλη της δεκαετίας 1960-70. Το 1971 αποχώρησε και ο Σ. Χαραλάμπους που ανέλαβε την αρχηγία του 86ου Παλλουριώτισσας. Ξεπήδησαν βέβαια νέοι που άφησαν γερά τα ίχνη τους όπως ο Γιαννάκης Ιωάννου, ο Πάρης Χρυσός και η 'Ολγα Μαρουδιά, η πρώτη κοπέλα που εντάχθηκε ποτέ στο 71ον Σύστημα. Η δράση λοιπόν συνεχίστηκε. Τον Οκτώβρη του 1972 φιλοξενήθηκαν στο χώρο του 71ου όλα τα Συστήματα της Τοπικής Εφορίας ΑΡΩΝΑ, όπου κι έγιναν διάφορα παιγνίδια και διαγωνισμοί μεταξύ των Προσκόπων, Λυκοπούλων και Ανιχνευτών. Σκοπός της εκδήλωσης ήταν η γνωριμία μεταξύ των μελών της Τ.Ε. ΑΡΩΝΑ. Ένα μήνα αργότερα, με πρωτοβουλία των βαθμοφόρων του 71ου Συστήματος, επαναλειτούργησε το 78ο Σ.Π.Κ. Τράχωνα, που είχε διακόψει την λειτουργία του για αρκετά χρόνια.

Στις αρχές του 1973 ο Κάκος Καμέρης παρέδωσε για δεύτερη φορά την σκυτάλη. Νέος αρχηγός Συστήματος ανάλαβε ο Γιαννάκης Παπαδόπουλος, ένας βαθμοφόρος αγαπητός που όμως δεν ζει πια αφού πέθανε νέος, από καρκίνο. Μέσα στα τόσα χρόνια της ύπαρξης του το 71ον οργάνωσε και παρουσίασε σε πολλές παραστάσεις ένα σωρό δράματα και κωμικά σκετσάκια. Ένα από τα κωμικά σκετς που άφησαν εποχή και πρόσφεραν άφθονο γέλιο ήταν σίγουρα "Οι τρελοί της εποχής" που πρωτοπαρουσιάστηκε στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του 1973. Η μεγάλη Προσκοπική Πυρά που διοργάνωσε το 71ο Σύστημα, τον Μάρτη του 1974 ήταν και η τελευταία μεγάλη δράση πριν την τουρκική εισβολή. Στην πυρά προσκλήθηκε η Τ.Ε.ΑΡΩΝΑ και την παρακολούθησαν εκατοντάδες φίλοι του Προσκοπισμού.

Η τούρκικη εισβολή του 1974 έφερε ένα νέο δυνατό κτύπημα στο Σύστημα του Καϊμακλίου. Η εισβολή επηρέασε αρνητικά την ενορία του Καϊμακλιού και φυσικά το Σύστημα της. Στη διάρκεια της εισβολής τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη του 71ου ανταποκρίθηκαν αμέσως στο κάλεσμα της πατρίδας. Οι μη στρατεύσιμοι εντάχθηκαν στον Ερυθρό Σταυρό προσφέροντας βοήθεια τόσο στους πρόσφυγες όσο και στους τραυματίες. Μια ομάδα Ανιχνευτών έδιδε τις πρώτες βοήθειες σε τραυματισμένους εθνοφρουρούς στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Άλλοι, βοήθησαν στο στήσιμο αντίσκηνων για τους πρόσφυγες. Οι στρατεύσιμοι έτρεξαν βέβαια να καταταγούν. Όταν σι μάχες σταμάτησαν, δυο από αυτούς δεν επέστρεψαν .... Ο υπαρχηγός Κούλλης Κυριάκου και ο Ανιχνευτής Κωστάκης Παπαδόπουλος είναι από τότε απόντες.

Στο μεταξύ η παράγκα του Συστήματος ανοίχτηκε από δυο οικογένειες προσφύγων που μην έχοντας που αλλού να πάνε βρήκαν εκεί καταφύγιο. Από την αφύλακτη πια παράγκα άρχισαν τότε να χάνονται διάφορα πράγματα, προσκοπικής κυρίως αξίας. Μέσα στη σύγχυση και τον πανικό κάποιοι ανιχνευτές νοιάστηκαν για το Σύστημά τους. Έτσι αφού μάζεψαν ότι περισσότερο μπορούσαν και ιδιαίτερα τα τύμπανα, τα κουβάλησαν στο σπίτι του Ανιχνευτή Ευτυχή Νικολάου όπου και τα φύλαξαν μέχρι να περάσουν οι δύσκολες μέρες.

Το Σεπτέμβρη του 1975 όταν υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να αρχίσει η νέα προσκοπική χρονιά, οι βαθμοφόροι δεν παρουσιάστηκαν αφού οι πλείστοι ήταν στρατεύσιμοι. Σε κάποια στιγμή παρουσιάστηκε ο Αρχηγός Συστήματος Γ. Παπαδόπουλος και αφού μάζεψε 4-5 Ανιχνευτές τους έδωσε να καταλάβουν ότι μόνοι πια θα έπρεπε να κρατήσουν ζωντανό το Σύστημα. Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος έχοντας λάβει μέρος στις συγκρούσεις του πραξικοπήματος με το μέρος των αντιστασιακών, προτίμησε να κρατήσει κάποια απόσταση, για να μη μπλέξει το Σύστημα στις πολιτικές έριδες της εποχής. Οι Ανιχνευτές λοιπόν για άλλη μια φορά πήραν την τύχη του Συστήματος στα χέρια τους. Ήταν τότε ο Γιώργος Θεοχάρους, ο Λάκης Ελισσαίου, ο Λάκης Νικολάου και αργότερα ο νεαρότερος Βάσος Βασιλείου, που κράτησαν το 71ο στη ζωή για περισσότερο από ένα χρόνο.